Inleiding Inleiding

Wij houden in Naarden veel van muziek. Muziek die buitelt, vlamt en inspireert. Nieuwe muziek, klassieke muziek en natuurlijk ook kerkmuziek.

Onze kerk heeft jarenlang een jongerenkoor gekend, de Gideonsbende.
Een groeiend aantal leden van onze gemeente zingt in de Cantorij, het kerkkoor. Sopranen, alten, tenoren en bassen oefenen iedere week en gemiddeld 1x per maand wordt er uitgevoerd. De Cantorij wordt geleid door Ike Wolters.

           

Naast de menselijke stem hebben wij in onze kerk de beschikking over maar liefst drie orgels. Hoofdorganist is Wybe Kooijmans. De orgels worden ook veel gebruikt in allerlei uitvoeringen onder verantwoordelijkheid van de Stichting Grote Kerk Naarden.

In september hopen we hier een aantal korte video's te kunnen laten zien over het plezier waarmee onze Cantorij zingt! Zij voert wisselende muziek uit: van klassieke maar ook modernere componisten, à capella en natuurlijk ook met orgelbegeleiding door onze Wybe Kooijmans.

Zingen bevrijdt je. Sommigen zeggen wel eens: "Ik heb veel meer lef gekregen om mijzelf te laten horen!"    
Vragen anderen je wel eens: "Waarom ga jij niet zingen?", kom dan eens een keer langs of stuur eerst een mailtje aan ons kerkelijk bureau. Ike Wolters of een ander koorlid zal dan contact met je opnemen. En wie weet, treffen we elkaar op een volgende repetitie!

Op deze pagina zul je ook andere nieuwsfeiten aantreffen over de muziek in onze gemeente.

terug
 

Laatste nieuws

Blog

22 oktober 22 oktober

lees meer »
 
29 oktober 29 oktober

lees meer »
 
Aanbevolen Aanbevolen

Een indrukwekkend boek waar ik nu pas aan toe kwam vind ik “Het huis van de moskee” van Kader Abdollah uit 2014. Aanbevolen! We vallen midden in het verhaal als ik citeer uit de versie van de Colibri-bibliotheek blz. 378: De laatste tijd ging Aga Djan vaker naar de rivier en hij wandelde in het donker langs het water. Hij herinnerde zich de woorden van zijn vader. ‘Als je soms verdrietig bent, loop langs de rivier. Praat met de rivier. Hij neemt je verdriet mee.’. ‘Ik wil niet klagen, maar ik voel een steen in mijn keel’, zei Aga Djan tegen de rivier. Zijn ogen brandden, een traan liep over zijn wang en viel op de grond. De rivier pakte de traan, nam hem stil in het donker mee en liet het niemand weten.’
12 oktober, VL

 

lees meer »